Soms loop je vast in wat je ooit heeft geholpen om overeind te blijven.

Sinds het begin van dit jaar heb ik (online) heel wat mensen mogen begeleiden die dreigen uit te vallen door mentale of psychische klachten. Sommigen zijn doorverwezen door de bedrijfsarts na een (preventief) spreekuur. Anderen vinden hun weg naar mij via hun leidinggevende of een collega van HR.

Hoewel hun verhalen verschillen, zie ik ook iets gemeenschappelijks: ze zijn trouw aan patronen van 'ooit'.

Verantwoordelijkheid dragen die eigenlijk niet van hen is, omdat iemand anders het ooit niet kon dragen. Naar de achtergrond verdwijnen, omdat er op de voorgrond al zoveel gebeurde. Het zelf wel oplossen, omdat de ander niet beschikbaar was. Soms fysiek, soms emotioneel.

Of toelaten dat iemand over hun grenzen gaat, omdat ze ooit hebben ervaren dat er weinig anders mogelijk was.

Die patronen zijn ergens ontstaan. In omstandigheden waarin ze hielpen om verbinding te houden, problemen te voorkomen of jezelf staande te houden. Alleen kan wat toen nodig was, je nu uitputten.

In mijn begeleiding onderzoeken we samen wat iemand ooit heeft aangetroffen, welke patronen daaruit zijn ontstaan en hoe die vandaag nog doorwerken.

Als daar zicht op komt, ontstaat er in mijn ogen ook ruimte om voorzichtig te experimenteren met nieuw gedrag. Een grens uitspreken. Hulp vragen. Een verantwoordelijkheid laten waar die hoort. Ervaren wat er gebeurt als je zelf wat meer ruimte inneemt.

Opnieuw ontdekken hoe het óók kan.

En begrijpen waarom dat niet zomaar verandert. Je kunt heel goed weten dat je iets anders wilt doen en toch terugvallen in het vertrouwde. Zo trouw ben je aan wat je ooit heeft geholpen.

Vaak lukt het dan om samen uitval te voorkomen. Niet altijd. Dat is ook het eerlijke verhaal.

Maar elke keer dat iemand ervaart dat er ruimte is voor een andere keuze, kan er iets in beweging komen.

Dit verhaal verscheen ook op LinkedIn (opent in een nieuw tabblad).